"მძულს, აღარ მინდა ქალაქი! აღარ მინდა, გენმოდიფიცირებული და სასიკვდილოდანამატებიანი საკვები ვაჭამო შვილებს, მშობლებს!" - პოსტი, რომელსაც დიდი გამოხმაურება მოჰყვა

ბოლო პერიოდში არაერთი შემთხვევა გაგვიშუქებია, როდესაც ქალაქში მცხოვრები ადამიანები სოფლებს უბრუნდებიან, მეურნეობას აწყობენ, ცდილობენ, ნატურალური და ჯანსაღი პროდუქტი მოიყვანონ, საკუთარი ოჯახისთვისაც გამოიყენონ და შემოსავლის წყაროდაც აქციონ. ქალაქებში დაბინძურების დონემ და ეკოლოგიურმა საფრთხეებმა უკვე სერიოზულ მასშტაბებს მიაღწია და სულ უფრო მეტ ადამიანს უჩნდება სურვილი, სოფელს მიაშუროს და იქ დაიწყოს ახალი ცხოვრება. 

ეს პოსტი ერთ ჩვეულებრივ ქართველ დედას, პოეტს მანანა ზურაშვილს ეკუთვნის და ბევრის სათქმელს ამბობს:
"მძულს არა და აღარ მინდა ქალაქი... აღარ მინდა, გენმოდიფიცირებული და სასიკვდილოდანამატებიანი საკვები ვაჭამო შვილებს, მშობლებს! არ მინდა,
ტყვიით დაბინძურებული საწვავის გამონაბოლქვი ვასუნთქო!!! არ მინდა, ჰქონდეთ წვდომა იმ დამაზომბირებელ ქსელებთან!!! მინდა, რომ ისეთი ბავშვობა ჰქონდეთ, როგორც მე მქონდა!!! მინდა, სალმონელიანი და ბოტულიზმიანი ხორც-რძის პროდუქტები აღარ მოვიხმარო და ჩემი ხელით ჩამოწველილი რძე და შეყენებული მაწონი ვაჭამო!!! მინდა, უამრავი ფრინველი მყავდეს, შევძლო და დავამუშავო იმხელა მიწის ნაკვეთი, რომ ოჯახის საკმარისი ბოსტნეული მოვიყვანო!!!! მინდა, ხილის ნერგები დავამატო ეზო-ყურეს და აღარაფრის ყიდვა აღარ უწევდეთ, ყველაფერს მე ვუგზავნიდე!!! წამიყვანეთ სოფელში!..
ამოვიდა ეს ბუქიანი... ჭუჭყიანი... აჭრელებული... გაღლეტილი... გატუტუცებული და გამაიმუნებული ქალაქი ყელში!!!!!" 

პოსტს ბევრი გამოხმაურება მოჰყვა. რამდენიმე კომენტარს აქვე გთავაზობთ:

"ბოლო წლებია ეგ აზრი და სურვილი მიტრიალებს თავში.. როგორ მინდა ერთი, მთიანი კოპწია სოფელი... ნეტავ გამაჩნდეს სადმე".

"სახელმწიფო რომ კრიჭაში გიდგას და არანაირ რესურსს არ გიტოვებს! მიწებს გაგისხვისებს და მეზობლად ვიღაც სხვა აღმსარებელი მიცვალებულს ააბურბურებს და ცხვირი, ხორცი და ძვლებიც რომ გეწვის სიმწრისგან! დასაქმებით ვერსად დასაქმდები და შვიდსულიან ოჯახს ჰაერში ვერ გამოკიდებ, ვერ წახვალ "ჰაერზე" მხოლოდ.... ეჰ... სულ მცირე წახალისება... სულ მცირე კომპენსაციები და ასობით ოჯახი დაუბრუნდებოდა კერიებს..."

"ამას სვანის მეტი ვინ იზამდაო... აუცილებლად გაიფიქრებთ! ერთოთახიანი ბინა გავყიდე თბილისში (შემოსავლის წყარო) და თეთრიწყაროს ერთ სოფელში ვიყიდე სახლი. ძროხა და დამბალხაჭო არა, მაგრამ ბევრი რამე მაქვს ნატურალური. მოკლედ, ჩემი სვანეთი მოვიწყვე და უუჰ რა კარგია!!!!"

"ქალაქის მოსახლეობას გაუჩნდა სურვილი სოფელში შეიძინოს სახლები. ჩემთან, ორი წლის განმავლობაში ათმა თბილისელმა შეიძინა სახლი. ეს ძალიან კარგია!"

კომენტარები

ბელა 2018-06-19 14:37
სიამოვნებით უერთდები დადებით კომენტარებს, რაც მეტი მით უკეთესი!!!!!!!!!
!!! 2018-04-18 08:57
მიხარია, ასეთი განწყობა რომ არის, მე და ჩემმა მეუღლემ მამაპაპისეული სახლი გავარემონტეთ იმერეთში და ბავშვები ზაფხულობით იქ ისვენებენ, ჩვენც რამდენიმე წელში იქით გადავალთ საცხოვრებლად, შეიძლება უფრო ადრეც, თბილისში სახლში მისვლამდე ისეთი საცობებია გასავლელი, რომ ერთი "გაბრაზება" და მეორე დღეს ჩავბარგდებით მგონია :)
tata 2018-03-17 10:57
mec didi siamovnebiT cavidodi sadme miyruebul swofelshi da vicxovrebdi,sufta garemoshi,damgala ukve dabindurebulma da xalxit gatenilma qalaqma da transpotma.shinaur cxovelebsac viyoliebdi.
მედე 2018-03-16 12:33
დააწესოს მთავრობამ ,,სოფელში ცხოვრების მსურველთა წახალისების ფონდი" უკეთესს ვერაფერს ვერ გააკეთებენ, ათას სისულელეებში, რომ იხარჯება მილიონები, ორი საქმე ერთდროულად გაკეთდება, სოფლები აღარ დაიცლება და ქალაქიც ამოისუნთქავს, ორი-სამი დღით ჩავდივარ თბილისში შვილიშვილების სანახავად და ერთი სული მაქვს როდის გამოვიქცევი უკან. მონდომებაა საქმე, თორემ ნამდვილად დასაფიქრებელი წინადადებაა.
medea 2018-03-16 12:23
კარგია სოფელში ცხოვრება, მაგრამ ქალაქიდან რომ მამისეულ კერას დაუბრუნდე, 180 ლარი პენსიით ძროხაც ვიყიდო, ღორიც, ქათმებიც და ელემენტარულ საცხოვრებელ პირობებსაც მივხედო? კარგია ოცნებებით სოფელში ცხოვრება, მაგრამ უფულოდ არსად არ ვარგიხარ, სანამ არ ჩახვალ ვერ მიხვდებით!

კომენტარის დამატება

მსგავსი სიახლეები