" არ მიყ­ვარს ცი­ვი სახ­ლე­ბი, სა­ი­და­ნაც ვერ გა­ი­გებ, ვინ ხარ" - მა­რი­ნა ბე­რი­ძის არტბი­ნა ვაკეში

მა­რი­ნა ბე­რი­ძე ვა­კე­ში, ცენ­ტ­რა­ლურ გამ­ზირ­ზე ცხოვ­რობს. ერ­თი მხრი­დან მი­სი სახ­ლი ჭავ­ჭა­ვა­ძის გამ­ზირს გა­დას­ც­ქე­რის, მე­ო­რე მხრი­დან კი - ვე­რეს ხე­ო­ბას. ქალ­ბა­ტო­ნი მა­რი­ნას კორ­პუ­სი თა­ნა­მედ­რო­ვე დი­ზაინი­თა და პი­რო­ბე­ბით აღ­ჭურ­ვი­ლი სამ­შე­ნებ­ლო კომ­პ­ლექ­სის ნა­წი­ლია. შეხ­ვალთ თუ არა სა­დარ­ბა­ზო­ში, ქარ­თუ­ლი რე­ა­ლო­ბის­თ­ვის უჩ­ვე­უ­ლო გა­რე­მო დაგ­ხ­ვ­დე­ბათ: სა­ვარ­ძე­ლი მო­სას­ვე­ნებ­ლად, დი­დი, ლა­მაზ­ყ­ვა­ვი­ლე­ბი­ა­ნი ქოთ­ნე­ბი და სარ­კე, რო­მელ­საც ალ­ბათ ყვე­ლა­ზე ხში­რად სელ­ფის­თ­ვის იყე­ნე­ბენ. ამას­თან, კორ­პუსს იმ­დე­ნად კომ­ფორ­ტუ­ლი ლიფ­ტე­ბი აქვს, ჩემ­ნა­ი­რი მში­შა­რა ადა­მი­ა­ნიც კი უშ­ფოთ­ვე­ლად ავედი მა­ღალ სარ­თულ­ზე.

- ამ ბი­ნა­ში 2013 წელს გად­მო­ვე­დი, მა­ნამ­დე სო­ლო­ლაკ­ში, ბევ­რად უფ­რო კარგ და დიდ ბი­ნა­ში
ვცხოვ­რობ­დი, სა­დაც 50 კვ.მ ფართობის მხო­ლოდ ვე­რან­და მქონ­და თა­ვი­სი ჰა­მა­კით, თბი­ლი­სუ­რი ეზო­თი და ურ­თი­ერ­თო­ბე­ბით... მყავ­და მე­ზო­ბე­ლი სე­და, გამ­ყიდ­ვე­ლი რი­ტა, იყო გა­და­ძა­ხი­ლე­ბი: “ა­მო­მი­ტა­ნე პუ­რი”, “სი­გა­რე­ტი გა­მი­თავ­და, ამო­მა­წო­დე”, ყა­ვას ვსვამ­დით ხე­ე­ბით და­ბუ­რულ ეზო­ში... მოკ­ლედ რომ ვთქვა, თბი­ლი­სურ ეზო­ში გა­ვა­ტა­რე მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი წლე­ბი, მაგ­რამ ცხოვ­რე­ბა უც­ნა­უ­რი რა­მეა და მოხ­და ისე, რომ 2013 წლი­დან უკ­ვე აქ ვცხოვ­რობ. ბინის ყიდ­ვის სა­კითხი რომ დად­გა, ბევ­რი არ მი­ფიქ­რია, ჩე­მი შვი­ლი ცხოვ­რობს პირ­ველ სა­დარ­ბა­ზო­ში და მი­სი დი­დი სურ­ვი­ლი იყო, რომ მას­თან ახ­ლოს ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი.



ვა­კე სო­ლო­ლა­კის შემ­დეგ
...სო­ლო­ლაკ­ში ძვე­ლი თბი­ლი­სუ­რი მე­ზობ­ლო­ბა, ურ­თი­ერ­თო­ბე­ბი შე­მორ­ჩე­ნი­ლია, ვა­კე­ში ამ მხრივ ცო­ტა „სი­ცი­ვეა“. სო­ლო­ლაკ­ში და­ვი­ბა­დე და გა­ვი­ზარ­დე, ხომ წარ­მო­გიდ­გე­ნია, ეს რას ნიშ­ნავს?! ვიც­ნობ­დი და მიც­ნობ­და ყვე­ლა, იქ ისე გავ­დი­ო­დი მა­ღა­ზი­ა­ში, რო­გორც სახ­ლ­ში ვი­ყა­ვი და ამის პრობ­ლე­მა არ მქონ­და, აქ კი პურ­ზეც რომ გა­ვი­დე, უნ­და მოვ­წეს­რიგ­დე, გა­მო­ვეწყო, რად­გან შე­იძ­ლე­ბა დი­დი მან­ძი­ლის გავ­ლა მო­მიხ­დეს ელე­მენ­ტა­რუ­ლი რა­მის­თ­ვის, „უცხოდ“ ვარ მა­ინც.


რე­მონ­ტი
...ბი­ნა­ში რომ შე­მო­ვე­დი, შა­ვი კარ­კა­სი იყო და მა­შინ მივ­ხ­ვ­დი, ძა­ლი­ან ცუ­დად იყო ჩე­მი საქ­მე - ეს გახ­ლ­დათ სა­მო­თა­ხი­ა­ნი, პა­ტა­რა ფარ­თის ბი­ნა, სა­დაც სხვა ჩემ­თ­ვის აუცი­ლე­ბელ და სა­ჭი­რო ნივ­თებ­თან ერ­თად არ მე­ტე­ო­და რო­ი­ა­ლი. ეს რას ნიშ­ნავს ჩემ­თ­ვის, ალ­ბათ წარ­მო­გიდ­გე­ნია. მაგ­რამ ჩემ­მა მე­გო­ბარ­მა, ძა­ლი­ან კარ­გ­მა არ­ქი­ტექ­ტორ-დი­ზა­ი­ნერ­მა მა­რი­კა ცა­გა­რელ­მა მითხ­რა, შენ წა­დი, მე მივ­ხე­დავ ყვე­ლა­ფერს და კომ­პი­უ­ტერ­ში გაჩ­ვე­ნე­ბო. და­ვუ­ჯე­რე, დარ­ჩა აქ და გარ­კ­ვე­უ­ლი დრო­ის შემ­დეგ ასეთ მდგო­მა­რე­ო­ბა­ში და­მახ­ვედ­რა ბი­ნა. ახ­ლა მაქვს ერ­თი სა­ძი­ნე­ბე­ლი, მი­სა­ღე­ბი და სამ­ზა­რე­უ­ლო. ეს კი ჩემ­თ­ვის სრუ­ლი­ად საკ­მა­რი­სია, იმი­ტომ, რომ ვცხოვ­რობ მარ­ტო. რე­მონ­ტ­თან და­კავ­ში­რე­ბით ერ­თი კარ­გი ის­ტო­რია გა­მახ­სენ­და: ამ კორ­პუს­ში ძი­რი­თა­დად შეძ­ლე­ბუ­ლი ოჯა­ხე­ბი ცხოვ­რო­ბენ, მე ძა­ლი­ან ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი, ჩე­მი შე­საძ­ლებ­ლო­ბე­ბი­დან გა­მომ­დი­ნა­რე, სა­შუ­ა­ლო დო­ნის რე­მონ­ტი გა­ვა­კე­თე. უკ­ვე აქ ვცხოვ­რობ­დი, რო­ცა ჩემ­მა ერთ-ერ­თ­მა მე­ზო­ბელ­მა და­იწყო სა­რე­მონ­ტო სა­მუ­შა­ო­ე­ბი და საქ­მე ცო­ტა უც­ნა­ურ „პრა­რაბს“ ჩა­ა­ბა­რა, რა­ღაც­ნა­ი­რი, „არტპრა­რა­ბი“ იყო (ი­ცი­ნის). ერთ დღეს ამ „არტპრა­რაბ­მა“ მითხ­რა, ძა­ლი­ან მა­ინ­ტე­რე­სებს თქვე­ნი სახ­ლი და თუ შე­იძ­ლე­ბა, და­ვათ­ვა­ლი­ე­რე­ბო. რა თქმა უნ­და, შე­მო­ვიყ­ვა­ნე. მო­ი­ა­რა, და­ათ­ვა­ლი­ე­რა და ბო­ლოს მე­უბ­ნე­ბა, - კი, კარ­გია, არტბი­ნაა, ოღონდ იაფი­ა­ნიო (ი­ცი­ნის). მე­რე შე­მიყ­ვა­ნა იმ სახ­ლ­ში, რო­მელ­საც აკე­თებ­და და მივ­ხ­ვ­დი, რომ 3 წუთ­საც ვერ ვიცხოვ­რებ­დი იმ ძვი­რად ღი­რე­ბულ ბი­ნა­ში. ვთვლი, რომ სახ­ლი მცხოვ­რე­ბის ში­ნა­გან სამ­ყა­როს გა­მო­ხა­ტავს და გაჩ­ვე­ნებს. მაქ­სი­მა­ლუ­რად ვე­ცა­დე, ის მუხ­ტი, აურა, სიმ­ყუდ­რო­ვე და გა­რე­მო, რაც სო­ლო­ლაკ­ში მქონ­და, აქ გად­მო­მე­ტა­ნა და ალ­ბათ ამი­ტო­მაც ჩე­მი მე­გობ­რე­ბი ამ­ბო­ბენ ხოლ­მე, მა­რი­ნამ სო­ლო­ლა­კის შემ­ცი­რე­ბუ­ლი ვა­რი­ან­ტი გა­ა­კე­თაო. დოი კი ამ სახლს სო­ლო­ლა­კის მოკ­ლე ში­ნა­არსს ეძა­ხის (ი­ღი­მის). მინ­დო­და, ყო­ფი­ლი­ყო ის შეგ­რ­ძ­ნე­ბა, რომ მა­რი­ნა სადღაც კი არ წა­ვი­და, ისევ თა­ვის სივ­რ­ცე­სა და გა­რე­მო­შია, მგო­ნი გა­მო­მი­ვი­და (ი­ღი­მის).



მი­სა­ღე­ბი რამ­დე­ნი­მე სივ­რ­ცე­დაა გა­ყო­ფი­ლი, რბილ სა­მე­ულს და პა­ტა­რა მა­გი­დას ულა­მა­ზე­სი მზე­სუმ­ზი­რე­ბი ამ­შ­ვე­ნებს, თა­ნა­მედ­რო­ვე ინ­ტე­რი­ერ­ში გა­და­ნა­წი­ლე­ბუ­ლი „მრავ­ლის მომ­ს­წ­რე“ ნივ­თე­ბი მათ შე­სა­ხებ ის­ტო­რი­ე­ბის მოს­მე­ნის სურ­ვილს აღ­მიძ­რავს.

- არ მიყ­ვარს ცი­ვი სახ­ლე­ბი, სა­ი­და­ნაც ვერ გა­ი­გებ, ვინ ხარ. მა­გა­ლი­თად, შე­იძ­ლე­ბა ჭი­ქამ აგ­რ­ძ­ნო­ბი­ნოს შე­მომ­ს­ვ­ლელს, რომ შენ რა­ღაც მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი ის­ტო­რია მოგ­ყ­ვე­ბა. ალ­ბათ ამი­ტომ არ მომ­წონს ძა­ლი­ან თა­ნა­მედ­რო­ვე და ზედ­მე­ტად უტ­რი­რე­ბუ­ლი ნივ­თე­ბი, მა­ინც სხვა თა­ო­ბის ადა­მი­ა­ნი ვარ. ნივ­თ­მა თვი­თონ უნ­და „და­მი­ძა­ხოს“, რა­ღაც ჩე­მე­უ­ლი უნდა და­ვი­ნა­ხო მას­ში, რომ შე­ვი­ძი­ნო. კუთხე, სა­დაც „გორ­კა“ და სკა­მი დგას, ჩემ­თ­ვის მე­ტად ძვირ­ფა­სია, აღა­რა­ფერს ვამ­ბობ რო­ი­ალ­ზე, რო­მე­ლიც უმ­ნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნე­სი რა­მაა ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში. ყვე­ლა­ზე ძა­ლი­ან სწო­რედ რო­ი­ა­ლის გად­მო­ტა­ნის სა­კითხ­ზე ვღე­ლავ­დი, ლიფ­ტ­ში არ შე­მო­ე­ტია და ნა­წილ-ნა­წილ ფე­ხით ამო­ი­ტა­ნეს. არ­სე­ბობს რამ­დე­ნი­მე ნივ­თი, რომ­ლე­ბიც გა­მორ­ჩე­უ­ლად მიყ­ვარს და შე­იძ­ლე­ბა ით­ქ­ვას, მათ­ზე მიბ­მუ­ლი ვარ, და­ნარ­ჩე­ნი კი უნ­და იყოს მო­ხერ­ხე­ბუ­ლი, კომ­ფორ­ტუ­ლი და კარ­გად ვგრძნობ­დე მი­სი მოხ­მა­რე­ბი­სას თავს.

ამ “გორ­კა­ში” ბევრ ჩემ­თ­ვის საყ­ვა­რელ ნივ­თ­თან ერ­თად, არის კუზ­ნე­ცო­ვის ჭი­ქე­ბი, ბე­ბი­ა­ჩე­მის, დე­და­ჩე­მი­სე­უ­ლი ჭურ­ჭე­ლი. ეს ისე­თი რა­ღა­ცე­ბია, რაც თუ არ მოგ­დ­გამს, მე­რე ვერ შე­ი­ძენ და შე­იძ­ლე­ბა მის მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა­საც ვერ მიხ­ვ­დე. ჩემ­მა შვი­ლიშ­ვი­ლებ­მა ერ­თი რამ კარ­გად იცი­ან, „გორ­კას“ არ უნ­და მი­ე­კა­რონ.



იქ­ვე, ერ­თ­მა­ნე­თის გვერ­დიგ­ვერდ სა­მი კომ­პო­ზი­ცია კი­დია:

- გა­გიკ­ვირ­დე­ბა, რომ გეტყ­ვი, ეს რა არის - უძ­ვე­ლე­სი ბა­ლი­შის პი­რე­ბია, უწინ ასე­თე­ბი იყო, მე ძა­ლი­ან მომ­წონ­და, ჩავ­ს­ვი ჩარ­ჩო­ში და ასე­თი გა­მო­ვი­და..

მი­სა­ღე­ბის ერ­თ ნა­წილ­ში ფარ­დაგ­ჩა­მო­ფა­რე­ბულ კე­დელ­თან ტახ­ტი დგას, რო­მელ­ზეც ჩვენ­მა რეს­პონ­დენ­ტ­მა გვითხ­რა:



- ამ ტახ­ტ­ზე ბევ­რი გე­ნი­ო­სია გაზ­რ­დი­ლი, ჯერ წა­მო­გო­რე­ბით და მე­რე რო­ი­ალ­თან მის­ვ­ლით. ფარ­და­გის გვერ­დით პა­ტა­რა, მაგ­რამ უძ­ვე­ლე­სი ქი­სა კი­დია: - ჩარ­ჩო­ში ვე­რაფ­რით ჩავ­ს­ვი, არ გა­მო­ვი­და, მინ­დო­და სად­მე და­მე­კი­და და აქ მი­ვუ­ჩი­ნე ად­გი­ლი. ეს კუთხე გან­სა­კუთ­რე­ბით მიყ­ვარს. რო­ი­ალ­თან რომ სი­ლა­მა­ზე კი­დია, ჩემს ახ­ლო­ბელს თა­ვის დრო­ზე ფა­რა­ჯა­ნოვ­მა აჩუ­ქა, მან კი მე მი­სახ­სოვ­რა. ესაა ჩარ­ჩო­ში ჩას­მუ­ლი ნა­ჭე­რი, თით­ქოს არა­ფე­რია, მაგ­რამ ძა­ლი­ან კარ­გი გა­დაწყ­ვე­ტაა, ორი­გი­ნა­ლუ­რი და ლა­მა­ზია. ფა­რა­ჯა­ნო­ვი სხვა­ნა­ი­რად ხე­დავ­და ყვე­ლა­ფერს.

სახლს თვალს გა­და­ავ­ლებთ თუ არა, მიხ­ვ­დე­ბით, რომ დი­ა­სახ­ლი­სის­თ­ვის პრი­ო­რი­ტე­ტუ­ლი სიმ­ყუდ­რო­ვე და კომ­ფორ­ტია. თი­თო­ე­ულ ოთახს რამ­დე­ნი­მე ორი­გი­ნა­ლუ­რი ფორ­მის სა­ნა­თი ამ­შ­ვე­ნებს.



- სა­ნა­თე­ბი ქმნი­ან სიმ­ყუდ­რო­ვეს, შე­გიძ­ლია მა­თი გა­ნა­თე­ბით კარ­გად „ითა­მა­შო“, გა­ა­ნა­თო იქ, სა­დაც შენ გინ­და, მიყ­ვარს და თით­ქ­მის ყველ­გან დავ­დ­გი.

მი­სა­ღებ­სა და ჰოლ­ში მას­პინ­ძ­ლის მი­ერ სხვა­დას­ხ­ვა ნივ­თით შექ­მ­ნილ კომ­პო­ზი­ცი­ებს შეხ­ვ­დე­ბით, მა­გა­ლი­თად, სკივ­რე­ბის კუთხეს, რო­მე­ლიც ფე­რებ­ში შე­ხა­მე­ბუ­ლი სა­ნა­თი­თა და სუ­ვე­ნი­რე­ბი­თაა გა­ფორ­მე­ბუ­ლი, აქ­ვეა ქალ­ბა­ტო­ნი მა­რი­ნას ფო­ტო შვი­ლიშ­ვილ­თან ერ­თად, რო­მელ­საც გვერდს ეკა მა­მა­ლა­ძის ნა­ჩუ­ქა­რი სუ­ვე­ნი­რი უმ­შ­ვე­ნებს...

ჰოლ­ში ჩა­შე­ნე­ბულ კა­რა­და­ში წიგ­ნებ­თან ერ­თად ჩვე­ნი რეს­პონ­დენ­ტის პრი­ზებს და ჯილ­დო­ებს ნა­ხავთ, მათ შო­რი­საა ოქ­როს სი­დი და ლუ­ჩა­ნო პა­ვა­რო­ტის მი­ერ ნა­ჩუ­ქა­რი და ხელ­მო­წე­რი­ლი დის­კი.



აქ­ვეა გამ­ჭო­ლი სამ­ზა­რე­უ­ლო, რო­მელ­საც ორი შე­სას­ვ­ლე­ლი აქვს, ერ­თი - ჰო­ლი­დან, მე­ო­რე - მი­სა­ღე­ბი­დან.

- სო­ლო­ლა­კის სახ­ლ­ში ძა­ლი­ან დი­დი სამ­ზა­რუ­ლო მქონ­და, რო­მე­ლიც აივან­ზე გა­დი­ო­და, ძა­ლი­ან მიყ­ვარ­და იქ ფუს­ფუ­სი. საჭ­მე­ლე­ბის კე­თე­ბა კარ­გად მე­ხერ­ხე­ბო­და და ჩემ­თ­ვის არა­ნა­ი­რი პრობ­ლე­მა არ იყო დი­დი სუფ­რე­ბის გაშ­ლა, შე­მეძ­ლო ჰოპ და უცებ გა­მე­შა­ლა დი­დი სუფ­რა. წარ­მო­იდ­გი­ნე, ცხოვ­რე­ბის ასე­თი წე­სის, მუდ­მი­ვი ხალ­ხ­მ­რავ­ლო­ბის შემ­დეგ, გად­მოვ­დი­ვარ მარ­ტო და უკ­ვე ვე­ღარ ვი­გებ, რა­ტომ გა­ვა­კე­თო საჭ­მე­ლი (ი­ცი­ნის). კი ბა­ტო­ნო, გა­ვა­კე­თებ, მაგ­რამ აქ შენს გე­მო­ზე რომ ვერ მიტ­რი­ალ-მოტ­რი­ალ­დე­ბი, უკ­ვე აღარ გინ­და არაფ­რის კე­თე­ბა, ამი­ტომ ჩე­მი მე­გობ­რე­ბი გაფ­რ­თხი­ლე­ბუ­ლი მყავს - გში­ათ, მო­ი­ყო­ლეთ მზა და მი­ირ­თ­ვით. მო­დი­ხართ? მო­ი­ტა­ნეთ (ი­ცი­ნის). აქა­უ­რო­ბის­თ­ვის ვი­ყი­დე პა­ტა­რა ქვა­ბე­ბი, პა­ტა­რა ჯა­მე­ბი, ყვე­ლა­ფე­რი სამ­ზა­რე­უ­ლოს ზო­მის შე­სა­ბა­მი­სი, მაგ­რამ ვერ გა­ვი­გე, ერთ კაც­ზე რო­გორ უნ­და გა­კეთ­დეს საჭ­მე­ლი. ვერ მი­ვეჩ­ვიე, რამ­დე­ნი მა­რი­ლი, რამ­დე­ნი სა­ნე­ლე­ბე­ლი უნ­და ვუქ­ნა ამ პა­ტა­რა ულუ­ფას, ვე­ღარ ვი­გებ, არ გა­მომ­დის... ამი­ტომ მივ­დი­ვარ, ვყი­დუ­ლობ, სა­ჭი­რო­ე­ბის შემ­თხ­ვე­ვა­ში მხო­ლოდ ვაცხე­ლებ და მი­ვირ­თ­მევ, თურ­მე ასეც კარ­გი ყო­ფი­ლა.



სა­ძი­ნე­ბე­ლი რეტ­რო სტილ­შია გა­დაწყ­ვე­ტი­ლი, სა­წო­ლის გვერ­დით ლა­მა­ზი ტუმ­ბო და კა­რა­და დგას. კე­დელს კომ­პო­ზი­ცია ამ­შ­ვე­ნებს.

- აი, რა­საც სა­წო­ლის თავ­ზე ხე­დავთ, ესაა რო­მე­ლი­ღაც ქვე­ყა­ნა­ში, ძველ­მა­ნე­ბის ბაზ­რო­ბა­ზე ნა­ყი­დი თავ­შა­ლი, კა­პი­კე­ბი ღირ­და. რომ და­ვი­ნა­ხე, მო­მე­წო­ნა და წა­მო­ვი­ღე. ჩავ­ს­ვი ჩარ­ჩო­ში და დავ­კი­დე, ვფიქ­რობ, ძა­ლი­ან მო­უხ­და აქა­უ­რო­ბას.

სა­ძი­ნე­ბელს ეტყო­ბა, რომ აქ მან­დი­ლო­სა­ნი ცხოვ­რობს, ტუმ­ბო სამ­კა­უ­ლე­ბი­თაა და­ხუნ­ძ­ლუ­ლი.

- ეს ტუმ­ბო კო­რე­უ­ლია, სადღაც გა­და­ვაწყ­დი და ვი­ყი­დე. იატა­კის ხა­ლი­ჩა კი ძა­ლი­ან ძვე­ლია. ტუმ­ბოს თავ­ზე რომ კომ­პო­ზი­ციაა, ის ჩე­მი შვი­ლის მე­გო­ბარ­მა ნენ­სი წიკ­ლა­ურ­მა, სკო­ლას რომ ამ­თავ­რებ­დ­ნენ, მა­შინ გა­მი­კე­თა და მა­ჩუ­ქა. იქაც სა­წოლ­თან მე­კი­და, არც აქ და­ვარ­ღ­ვიე ეს ტრა­დი­ცია, მამ­შ­ვი­დებს, მაწყ­ნა­რებს.



სა­ძი­ნებ­ლის გვერ­დით მშვიდ ფე­რებ­ში გა­დაწყ­ვე­ტი­ლი აბა­ზა­ნაა, რო­მე­ლიც ყვა­ვი­ლე­ბი­თა და შე­სა­ბა­მი­სი სუ­ვე­ნი­რე­ბი­თაა გა­ფორ­მე­ბუ­ლი. სახ­ლ­ში დი­ა­სახ­ლი­სის გე­მოვ­ნე­ბა და ფან­ტა­ზია უდა­ვოდ იგ­რ­ძ­ნო­ბა.

რო­გორც უკ­ვე გითხა­რით, ქალ­ბა­ტო­ნი მა­რი­ნას კორ­პუ­სი ვე­რეს ხე­ო­ბას გა­დაჰ­ყუ­რებს, მე­ტიც, 13 ივ­ნისს, სტი­ქი­ის ამ­სახ­ვე­ლი კად­რე­ბი პირ­ვე­ლად სწო­რედ ამ კორ­პუ­სი­დან გა­და­ი­ღო და გა­ავ­რ­ცე­ლა დი­დი რა­მაზ ჩხკი­ვა­ძის შვი­ლიშ­ვილ­მა, რა­მა­ზი­კომ. ეს დღე ჩვენც გა­ვიხ­სე­ნეთ.

- სა­ში­ნე­ლე­ბა ხდე­ბო­და 13 ივ­ნისს, რა­მა­ზი­კო მი­რე­კავ­და, მა­რი­ნა, მარ­ტო ხომ არ ხარ? ხომ არ გე­ში­ნია? “კუ­რი­ე­რის” რე­დაქ­ტორ­თან პირ­და­პი­რი კავ­ში­რი მქონ­და, ტე­ლე­ფო­ნი არ გა­მიგ­დია ხე­ლი­დან, სიტყ­ვით ვერ ახ­ს­ნი, ისე­თი სა­ში­ნე­ლე­ბა მოხ­და.



ქალ­ბა­ტონ მა­რი­ნას ერ­თი შვი­ლი და 4 შვი­ლიშ­ვი­ლი ჰყავს: ერ­თი ბი­ჭი და სა­მი გო­გო.

- არ ვარ ცუ­დი ბე­ბია (ი­ცი­ნის) და კარ­გი სი­დედ­რი ვარ, არა­და ყვე­ლას ეგო­ნა, რომ ოოოჰ, მა­რი­ნა არ იქ­ნე­ბო­და ასე­თი, მაგ­რამ ასე არაა. შვი­ლიშ­ვი­ლებ­თან მე­გობ­რუ­ლი ურ­თი­ერ­თო­ბა მაქვს. კონ­ცერ­ტებ­ზე ერ­თად დავ­დი­ვართ, უცხო­ეთ­შიც ერ­თად მი­ვემ­გ­ზავ­რე­ბით ხოლ­მე. მი­ლან­ში ვი­ყა­ვით ანი­ტას კონ­ცერ­ტ­ზე, ბავ­შ­ვებ­მა “ლა სკა­ლა” ნა­ხეს, ეს ცო­ტა არაა, დამ­ყავს ყვე­ლა კონ­ცერ­ტ­ზე, ვაწ­ვ­დი ინ­ფორ­მა­ცი­ას - რა არის კარ­გი და რა - ცუ­დი. ვერ ვიტყ­ვი რო­მე­ლი­მე­ზე, რომ გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი მუ­სი­კა­ლუ­რი ნი­ჭი აქვს. არ მეს­მის იმ ხალ­ხის, ვი­საც მხო­ლოდ იმი­ტომ ჰგო­ნია, რომ მი­სი შვი­ლი თუ შვი­ლიშ­ვი­ლი კარ­გად მღე­რის, რად­გან თა­ვა­დაც მუ­სი­კო­სია. მე ასე­თე­ბი არ მჭირს. პა­ტა­რას ნამ­დ­ვი­ლად კარ­გი სმე­ნა აქვს და ვნა­ხოთ. ერ­თი, რაც ზუს­ტად ვი­ცი, კარ­გი მსმე­ნე­ლე­ბი იქ­ნე­ბი­ან, ვა­ზი­ა­რებთ ოპე­რა­საც, კლა­სი­კა­საც, ნაკ­ლე­ბად ვცდი­ლობ, შე­ე­ხონ პოპს. მე­რე თვი­თო­ნაც ეყო­ფათ. სა­მა­გი­ე­როდ, “გრე­მის” და­ჯილ­დო­ე­ბას ვუ­ყუ­რებ მათ­თან ერ­თად და ამ შემ­თხ­ვე­ვა­ში უკ­ვე მათ ვე­კითხე­ბი, რა მოს­წონთ, რა - არა. სა­ერ­თოდ ყო­ველ­თ­ვის მა­ინ­ტე­რე­სებს ახალ­გაზ­რ­დე­ბის აზ­რი და ხედ­ვა. კარ­გი თა­ო­ბა მო­დის, გა­გი­ჟე­ბუ­ლი ვარ, ისე­თი კარ­გე­ბი არი­ან. არა­ვი­თარ შემ­თხ­ვე­ვა­ში არ ვიტყ­ვი, რომ ჩვენ ვჯობ­დით, ათი ათას­ჯერ ჩვენ­ზე უკე­თე­სე­ბი არი­ან - მე­ტად ინ­ფორ­მი­რე­ბუ­ლე­ბი და თა­ვი­სუფ­ლე­ბი, არ არი­ან დოგ­მებ­ში მოქ­ცე­უ­ლი. ეს დოგ­მე­ბი და ჩარ­ჩო­ე­ბი მა­გი­ჟებს. პროგ­რე­სის მომ­ხ­რე ვარ, მინ­და, ყვე­ლა წა­ვი­დეს, ის­წავ­ლოს უცხო­ეთ­ში, მი­ი­ღონ გა­ნათ­ლე­ბა და ასე ნას­წავ­ლე­ბი დაბ­რუნ­დ­ნენ უკან და ძლი­ე­რებ­მა გა­აგ­რ­ძე­ლონ ცხოვ­რე­ბა.

ცი­ცი ომა­ნი­ძე

კომენტარები

123 2019-02-23 10:32
ბანძი ბინაა, ეს უძველესი გაქუცული და იაფფასიანი ნივთები არ უხდება, რა თავშალი, რის ქისა... საწოლის გადასაფარებელი სოფელში გვაქვს ეგეთი,მიგდებული სადღაც. ცოტა თანამედროვედ სჯობდა.
... 2018-09-12 10:10
ბავშვებს რომ ნივთებთან ახლოს არ უშვებ, რა სიქაჯეა. აბა სად იჯდეს თფილისი?

კომენტარის დამატება

მსგავსი სიახლეები